Kiszonki w folii

Zakiszanie sprasowanych bel podsuszonej zielonki w okrywie foliowej stało się jedną z szeroko stosowanych metod produkowania i przechowywania kiszonki. Rozpowszechnienie technologii zakiszania związane jest ze znaczącym postępem i rozwojem w konstrukcji maszyn i urządzeń tworzących pełne linie technologiczne. Techniki i technologie owijania początkowo rozwijały się wraz z rozwojem pras zwijających i wielkogabarytowych, a następnie niezależnie przez stosowanie owijarek stacjonarnych, o ciągłym procesie formowania silosu i jego owijania, czyli w tzw. rękawach foliowych. Konserwacja zielonki w folii jest alternatywnym rozwiązaniem zakiszania materiału roślinnego w pryzmach lub silosach przejazdowych, które są dedykowane dla gospodarstwa rolnych o dużym zapotrzebowaniu na tego typu paszę. Dobranie bowiem techniki zakiszania powinno być podporządkowane dziennemu skarmianiu kiszonki. W wyniku tego ogranicza się straty kiszonki w okresie jej skarmiania, przez minimalizację procesów gnilnych zachodzących w zewnętrznej, odkrytej warstwie kiszonki. Zakiszanie zielonki lub sianokiszonki w belach można zatem polecić gospodarstwom, które prowadzą produkcję zwierzęcą w mniejszej skali i wyróżniającą się relatywnie niższym zapotrzebowanie na paszę. Dla gospodarstw o wysokim potencjale produkcji i równocześnie dużym zapotrzebowaniu na kiszonkę można zaproponować zakiszanie zielonki w rękawach foliowych. W obu tych grupach technologii ważna rolę odgrywa folia, która powinna spełniać odpowiednie wymagania techniczne.

 

Folia do zakiszania pasz

Do owijania bel podsuszonej zielonki jest najczęściej stosowana folia o grubości 0,025 mm, ale w ofercie handlowej można spotkać różne grubości, a także szerokości i kolory. Na co zatem należałoby zwracać uwagę przy jej zakupie. Folia powinna być jednoznacznie oznakowana, o terminie przydatności do użytku na co najmniej dwa sezony od daty produkcji, składać się z wielu warstw i cechować się właściwościami mechanicznymi gwarantującymi dobre przyleganie poszczególnych warstw do siebie, jak i całej powłoki foliowej do beli. Nie powinna deformować gotowych owiniętych bel w czasie składowania, ale powinna mieć odpowiednie zabezpieczenie przed promieniowaniem ultrafioletowym (UV) tak, aby zapewnić ochronę bel przez co najmniej rok od daty owijania. Ponadto musi być nieszkodliwa dla środowiska i łatwa do utylizacji po użyciu. Zabezpieczenie przed promieniowaniem ultrafioletowym jest najistotniejszym parametrem folii. Ultrafiolet niszczy bowiem chemiczną strukturę polietylenu oraz w efekcie prowadzi to do pękania folii i ostatecznie do gnicia kiszonki. Dla użytkownika istotne jest zabezpieczenie kiszonki od momentu sporządzania, czyli owijania beli z podsuszonej zielonki, aż do terminu skarmiania kiszonki. W praktyce szerokie zastosowanie mają tzw. folie rozciągliwe z liniowego polietylenu niskiej gęstości (PE-LLD). Są one produkowane metodą ekstruzji i składają się z trzech warstw. Środkowa warstwa zawiera podstawowe struktury folii i daje niezbędną stabilność i sprężystość. Na wewnętrznej warstwie jest nanoszony klej, w celu zagwarantowania sklejania się warstw folii. Zewnętrzna warstwa zawiera stabilizatory – substancje zapobiegające degradacji pod wpływem promieniowania ultrafioletowego (UV). Do tej warstwy folii białych i kolorowych dodawane są również substancje pigmentowe.

Odporność folii na starzenie jest parametrem kompleksowym, zasadniczo określanym przez trzy elementy: odporność chemiczna na kwasy i gazy z kiszonki, odporność na działanie mikroorganizmów z kiszonki (degradacja beztlenowa – anaerobowa), których końcowymi produktami są kiszonka, metan CH4 i woda H2O oraz ze środowiska tlenowego (degradacja tlenowa – aerobowa), których końcowymi produktami są kiszonka, dwutlenek węgla CO2 i woda H2O oraz odporność na promieniowanie UV i utlenianie. Konsekwencją biodegradacji folii jest pogorszenie właściwości fizycznych, wywołanych zmianami w strukturze chemicznej polimeru, zmniejszające właściwości użytkowe folii.

Ważne jest również, aby warstwy folii nie rozdzielały się podczas owijania oraz folia cechowała się właściwym wydłużeniem, sięgającym 50-75% oraz była odporna na wysokie temperatury. Właściwe sklejenie kolejnych warstw ogranicza powstawanie pęcherzy w folii, których pojawienie się pogarsza hermetyczność owiniętej beli. Właściwa grubość folii jest bardzo ważna i przede wszystkim wpływa na jej właściwości mechaniczne. Według wymagań DLG najmniejsza grubość nie może być poniżej 0,023 mm, a maksymalna nie może przekraczać 0,032 mm. Rozrzut wymiarów od wartości średniej nie powinien przekraczać 15%. Grubsza folia utrudnia pracę owijarek ze względu na mniejszą podatność na rozciąganie.

W Europie obowiązują dwa standardy dla folii rozciągliwej do osłaniania kiszonek: DLG (Niemieckie Towarzystwo Rolnicze) i AFNOR (Association Française de Normalisation). W tab. 1 wyróżniono kryteria oceny i minimalne wymagania zawarte w zaleceniach DLG. Określają one wymagania dotyczące właściwości mechanicznych i fizycznych oraz metody badań i pomiarów laboratoryjnych.

W Instytucie FAT Tänikon w Szwajcarii przeprowadzono badania 15 rodzajów folii do owijania w oparciu o standardy DLG. Używane folie miały standardową grubość 0,025 mm i szerokość 500 mm. Do badań wybrano folie o różnych kolorach: pięć białych, cztery jasnozielone, jedna zielona, trzy ciemnozielone i dwie czarne. Analizowano jakość folii (właściwości mechaniczne i fizyczne, odporność na starzenie), podatność na nagrzewanie folii, jakość uzyskiwanej paszy. Badane folie spełniły niemal wszystkie wymagania normatywne, ale te ciemniejsze odznaczały się lepszą trwałością.

W innych badaniach, przeprowadzonych w Niemczech, stwierdzono również, że folie Rani Wrap – biała, Rani Wrap – zielona i Lakufol Agra – biała spełniły zalecenia DLG w zakresie parametrów mechanicznych oraz przepuszczalności gazów i siły sklejania warstw, oraz że folia zielona cechowała się nieco lepszymi parametrami.

W porównaniu do ciemnych folii, te o barwie białej i jasnozielonej lepiej odbijają światło słoneczne, zatem ich ogrzewanie jest słabsze. Oczywiście w decydujący sposób na stopień nagrzania wpływają światło słoneczne i temperatura zewnętrzna. Barwa zastosowanej folii ma zatem wpływ na proces przechowywania, ale nie jest czynnikiem decydującym o jakości uzyskiwanej kiszonki. Potwierdzają to wyniki badań przeprowadzonych w IMUZ w Falentach. Warunkiem uzyskania paszy o wysokiej jakości jest staranne przestrzeganie wszystkich zaleceń technologicznych i organizacyjnych przy sporządzaniu kiszonek i sianokiszonek. W wyniku dotychczasowych badań stwierdzono, że czynnikami wpływającymi na przebieg fermentacji są rodzaj folii, liczba jej warstw i warunki środowiskowe. Większość badaczy jest zgodnych, że do prawidłowego przebiegu fermentacji mlekowej i przechowywania kiszonek w belach należy stosować co najmniej 4 warstwy folii polietylenowej o grubości 0,025 mm. Zalecana liczba warstw folii zależy od warunków klimatycznych i w krajach strefy gorącej trwałość folii jest znacznie mniejsza niż w krajach strefy umiarkowanej. Ponieważ w Polsce, w ostatnich dwóch latach temperatura, zwłaszcza w ciągu lata, była większa, to podczas owijania zielonki liczbę warstw należy uzależnić od aktualnej temperatury i temperatury prognozowanej, gdyż stwierdzono, że folie z PE o niskiej gęstości stanowią gorszą barierę wobec gazów niż materiały o wyższej gęstości. Należy uwzględnić również fakt, że im bardziej rozciągliwa folia, tym większa reakcja na zmniejszenie jej grubości. Stwierdzono bowiem, że rozciągnięcie folii o 60% zmniejsza jej grubość z 25 do 19 mikrometrów i powoduje przyspieszone zużycie folii, a także obniżenie trwałości o 48%. Im cieńsza warstwa folii, tym większe ryzyko utraty wartości suchej substancji kiszonki oraz pogorszenia się jakości kiszonki. Ponieważ o wszystkim decyduje wyniki ekonomiczny, to zastosowanie zalecanej liczby czterech warstw folii jest rozwiązaniem wystarczająco kompromisowym, ale ważne jest również zachowanie staranności w procesie owijania, aby utrzymać jednakowe zakładki i folia nie była uszkodzona, bez pęknięć i dziur. Najczęściej stosowane zakładki nakładanych warstw folii wynoszą 75 lub 50%. Aby uzyskać zalecane w praktyce owinięcie co najmniej czterema warstwami folii, to przy zakładce 75% bela wykona jeden obrót wokół własnej osi, a przy zakładce 50% dwa obroty. Ten drugi sposób owijania jest preferowany w owijarkach pojedynczych bel i jest on określany jako system 2×2, co oznacza, że na beli po jednym obrocie wokół własnej osi z zakładką 50% w każdym punkcie znajdują się co najmniej dwie warstwy folii, a po dwukrotnym cztery warstwy. W niektórych krajach (Szwajcaria, kraje Skandynawii) stosuje się okrywanie sześcioma warstwami folii w systemie 2×2×2. Jest to uzasadnione w przypadku owijania bel z zielonki rozdrobnionej, o wysokiej zawartości suchej masy z dużą ilością twardych łodyg.

 

Tabela 1. Kryteria i wymagania dotyczące folii do owijania (normy kontrolne DLG-Test)

Właściwości

Wymagania

Wymiary

Grubość folii

nominalna min. 0,025 mm (średnio), dopuszczalny rozrzut od średniej +/-15%

Szerokość folii

nominalna szerokość min. 500 mm lub 750 mm

Masa rolki

20,7 kg (500 mm)1) 25,9 kg (750 mm)2)

Właściwości mechaniczne

Naprężenie przy 80% wydłużeniu

10 N/mm²

Wytrzymałość na rozerwanie: wzdłużna, poprzeczna

>10 N/mm²

Wydłużenie przy zerwaniu wzdłużne i poprzeczne

>400%

Siła dalszego rozrywania wzdłużna

>1,8 N

Relaksacja (spadek siły po 6 min przy 80% wydłużeniu)

<40%

Siła przebicia przy 80% wydłużeniu

>10 N

Właściwości starzeniowe

Odporność przy ekspozycji na powietrzu i otwartej przestrzeni (łączne napromienienie ok. 2000 MJ/m2)

Wydłużenie przy zerwaniu wzdłużne i poprzeczne nie powinno być mniejsze niż 350% i jednocześnie zmniejszenie wydłużenia o nie więcej niż 30% w stosunku do stanu nowego

Wydłużenie przy zerwaniu wzdłużne

<30% zmniejszenia w stosunku do stanu nowego

Właściwości fizyczne

Przepuszczalność gazów dla O2 przy 23°C i 0,2 bar, 1-warstwa, nienaciągnięta

<1800 cm3/m2 w ciągu 24 h

1) Przy wymiarach nominalnych: długości 1800 m, szerokości 500 mm i grubości 0,025 mm

2) Przy wymiarach nominalnych: długości 1500 m, szerokości 750 mm i grubości 0,025 mm

 

W owijarkach szeregowych (o ruchu ciągłym) możliwa jest tylko zakładka 75%. Rozciągnięta folia dzięki posiadanej elastyczności opina szczelnie belę, pozwalając jednocześnie na wyrównanie zmian objętości wywołanych procesem fermentacji. Najczęściej folia jest dostarczana w rolkach o długości 1800-2000 m przy szerokości 500 mm oraz 1500-2000 m przy szerokości 750 mm. Jedynie do specjalnych miniowijarek wykorzystywana jest węższa folia o szerokości 250-350 mm.

Folie dostępne na polskim rynku pochodzą od czołowych producentów i na podstawie przytoczonych wyżej wyników badań należy przypuszczać, że również w warunkach krajowych folia nie powinna być elementem ograniczającym jakość paszy.

Folia nie może zawierać żadnych toksycznych substancji. Jest to istotne zarówno z uwagi na fakt, że folia znajduje się w bezpośrednim kontakcie z kiszonką, jak i ze względu na ochronę środowiska. Folia musi być poza tym łatwa do utylizacji. W praktyce po wykorzystaniu folia jest najczęściej palona, ale nie powinno się tego robić we własnym zakresie.

 

Owijarki do bel

W gospodarstwach zainteresowanych wdrażaniem nowoczesnych technologii produkcji pasz dla małych stad zwierząt zakiszanie zielonki w belach jest zalecanym rozwiązaniem.

Zaletą formowania kiszonki w belach jest łatwość ich magazynowania i układania w określonych miejscach na terenie gospodarstwa. Magazynowanie kiszonki w belach jest równoznaczne z przygotowaniem pojedynczych porcji paszy w zależności od potrzeb, co sprzyja ograniczeniu ryzyka wystąpienia strat oraz obniżenia jakości paszy.

W zależności o dysponowanego sprzętu rolniczego w gospodarstwie można zastosować owijarki stacjonarne, zawieszane na ciągniku lub samojezdne; ze stołem obrotowym  lub z ramieniem z głowicą owijającą, która wykonuje ruch wokół beli. Do owijania może być zastosowana głowica pojedyncza lub mogą pracować jednocześnie dwa zespoły, dzięki którym czas owijania pojedynczej beli zmniejsza się ze 120 s do 28 s (przy najlepszych rozwiązaniach). W sprzedaży są również dostępne owijarki nieckowe i do owijania ciągłego. Większość owijarek stosuje stoły obrotowe, w których są osadzone dwa obracające się walce nośne.  Zastosowanie głowic obrotowych pozwoliło jednak na zwiększenie wydajności procesu owijania.

Konstrukcja owijarek jest dostosowana do najczęściej spotykanej szerokości bel walcowych 1,2 m. Rozstaw walców nośnych jest stały lub regulowany, co umożliwia dostosowanie do średnicy beli, która w zależności od wielkości prasy wynosi 1,2–2,2 m. Większe średnice bel osiąga się w prasach ze zmienną komorą prasowania. Regulacja rozstawu walców nośnych zwiększa zasięg stosowania owijarki do bel prostopadłościennych. Ten cel jest osiągany również przez zastosowanie walców prętowych (np. prasa firmy McHale, rys. 7), zamiast pełnych, które dominują w owijarkach. Walce prętowe zmniejszają poślizg i łatwiej radzą sobie z niekształtnymi belami, w tym prostopadłościennymi, ale koszt ich wykonania jest nieco większy, co wiąże się nie tylko z pracochłonnością, ale także z większym zużyciem materiałów konstrukcyjnych do ich wykonania.

Przy owijaniu bel prostopadłościennych zużycie folii jest około 30% większe niż przy owijaniu bel cylindrycznych o zbliżonej objętości. Jednym ze sposobów ograniczenia zużycia folii jest owijanie dwóch bel umieszczonych równolegle, jedna nad drugą, jak np. w owijarce austriackiej firmy Göweil (rys., czy w owijarkach szeregowych.

Załadunek bel na owijarkę może odbywać się za pomocą urządzeń dźwignicowych: ładowarek chwytakowych lub czołowych bądź za pomocą własnych zespołów załadowczych. Owijarka bel samozaładowcza jest wyposażona w ramię podbierające bele z podłoża na stół, na którym owija się bele.

Owijarki mogą być połączone z prasami zwijającymi lub wielkogabarytowymi. Taki zestaw maszyn jest najczęściej stosowany podczas zbioru sianokiszonki. Uformowana bela jest owijana folią i pozostawiona na powierzchni pola. Istnieją również maszyny kombinowane, które łączą obie funkcje zwijania i owijania beli. Zastosowanie tego typu zestawów lub maszyn kombinowanych zwiększa wydajność pracy.

Odmiennym od klasycznych rozwiązaniem zespołu owijającego charakteryzuje się owijarka z prasą. Istota rozwiązania tkwi w tym, że owijarka wyposażona jest w obrotowe ramiona z dwiema rolkami folii zmieniającymi swoje położenie. W pierwszej fazie nakładanych jest tylko kilka warstw folii na nieznaczną powierzchnię beli. Następnie w wyniku zmiany położenia rolek folii na ramionach obrotowych z pionowego na poziome owijane są krawędzie bel. W kolejnej fazie folia nakładana jest na cylindryczną powierzchnię walca. W końcowej fazie praca maszyny jest identyczna, jak klasycznej owijarki do bel walcowych. Zdaniem producenta ten sposób zabezpieczenia bel przed dostępem powietrza zmniejsza zużycie folii o 30% w porównaniu z tradycyjnym owijaniem bel.

Bele prostopadłościenne lub walcowe sianokiszonki mogą być indywidualnie lub grupowo owijane folią, tworząc minisliosy lub mogą być owijane ciągle, tworząc z nich długi na kilkadziesiąt metrów rękaw foliowy bądź mogą być układane w pryzmie i okrywane folią – podobnie jak przy tworzeniu pryzmy z sieczki.

Z uwagi na rozwiązanie konstrukcyjne zespołu owijającego, oryginalną koncepcją jest zespół owijający który składa się z trzech szpul, wzajemnie przestawiane w płaszczyźnie pionowej, przy czym możliwa jest praca jedną, dwiema lub trzema szpulami. Przy pracy dwiema lub trzema szpulami z folią o szerokości 500 mm, powstaje okrywa złożona z dwóch lub trzech nakładających się częściowo na siebie warstw folii o szerokości 800 mm. Dzięki temu uzyskuje się skrócenie czasu owijania. Wałki układu napinającego są wykonane z gumy lub aluminium. Zaletą wałków aluminiowych jest łatwość ich oczyszczania z resztek kleju pochodzącego z folii.

W celu wyeliminowania przestojów wynikających z chwilowego braku folii, dodatkowym wyposażeniem owijarek są zasobniki mieszczące do 4 a nawet 6 zapasowych szpul z folią. Ręczne łączenie szpul z belą oraz jej odcięcie po zakończeniu owijania zostało w nowych rozwiązaniach zautomatyzowane. Na początku procesu owijania szpula przysuwa się do beli, a specjalny mechanizm przykłada folię do beli, przytrzymując ją tak długo, aż w wyniku obracania się beli zaciśnie się na niej druga warstwa folii. Po wykonaniu tej operacji mechanizm wraca do położenia wyjściowego. Po uzyskaniu wymaganej liczby warstw folii następuje zatrzymanie walców nośnych oraz stołu roboczego, względnie obrotowego ramienia owijającego a mechanizm zaciskowy zamyka się i odcina zaciśnięty koniec folii. Cały proces jest sterowany automatycznie według opracowanego programu.

 

Zakiszanie zielonki w rękawach foliowych lub bel w owijarkach szeregowych

W rękawie foliowym zakisza się najczęściej materiał rozdrobniony, ale owijarki szeregowe, które służą do pojedynczych i zgrupowanych bel walcowych lub prostopadłościennych pozostawiają również silos w formie takiego rękawa foliowego.

Dzięki dostępowi do modeli rękawów o różnych przekrojach można w racjonalny sposób dostosować się do szczegółowych wymagań związanych z dziennym zapotrzebowaniem i pobieraniem kiszonki.

Aby zagwarantować właściwe warunki decydujące o jakości przechowywanej i równocześnie opróżnianej z rękawa kiszonki w okresie spasania zaleca się, aby ilość pobieranej dziennie paszy (dostosowana do zapotrzebowania stada zwierząt) wyrażona długością opróżnianego dziennie rękawa wynosiła w warunkach zimowych minimum 0,2 m, zaś latem minimum 0,4 m. Na podstawie szacunkowych obliczeń można wskazać, że w jednym metrze bieżącym rękawa, odpowiednio do jego średnicy, mieści się od około 1,4 t (przy średnicy rękawa 1,50 m) do około 3,8 t (przy średnicy rękawa 2,70 m) kiszonki.

Przytoczone wymiary średnic rękawów przeznaczonych do napełniania materiałem paszowym wynoszą na ogół od 1,50 m do 3,50 m, zaś długości od 45 do 150 m, co pozwala na zakonserwowanie od 150 do 1000 t paszy. Poza paszą z traw, w rękawach foliowych konserwuje się i magazynuje również kiszonkę z motylkowatych bądź całych roślin kukurydzy, CCM (Corn Corb Mix) oraz młóto browarniane i wysłodki buraczane. W wielu gospodarstwach konserwuje się w nich wilgotne lub suche ziarno zbóż bądź kukurydzy.

Kluczowym wymaganiem stawianym w trakcie napełniania rękawa jest zapewnienie ciągłego dopływu materiału roślinnego do maszyny i jej stołu zasilającego, co pozwala w jak najkrótszym czasie zamknąć rękaw, ograniczając dopływ powietrza, niekorzystnie wpływający na jakość późniejszej kiszonki.

Praktyczne wdrożenie technologii zakiszania w rękawie foliowym wymaga dostępu do specjalistycznego sprzętu technicznego, tj. prasy silosującej, przystosowanej do zagęszczania w rękawie foliowym materiału roślinnego. Na rynku dostępne są różne tego typu rozwiązania, począwszy od prostych pras napędzanych z WOM ciągnika, aż po maszyny samojezdne, które są przeznaczone głównie dla bardzo dużych gospodarstw przygotowujących nawet kilkadziesiąt tysięcy ton pasz rocznie. Charakterystyczną cechą nowoczesnych modeli pras jest ich wyposażenie w urządzenia dozujące materiał lub wprowadzające do paszy preparaty mikrobiologiczne, pełniące funkcje sterujące procesem fermentacji w czasie kiszenia pasz.

Prasy silosowe są produkowane przez wiele firm europejskich i amerykańskich. W skład wyposażenia tych maszyn wchodzi zespół napędowy, kosz przyjęciowy (zasilający), tłok i komora prasowania, a także prowadnica, na której jest umieszczany rękaw foliowy.

Maszyny do grupowego owijania bel folią rozciągliwą są przeznaczone do zabezpieczania przed dostępem powietrza tylko bocznych powierzchni bel. W tego typu owijarkach nakładanie poszczególnych warstw folii na powierzchnię boczną beli (lub bel) jest poprzedzone dosunięciem jej do uprzednio umieszczonej beli (lub bel) na stole roboczym. Proces owijania jest zatem realizowany w wyniku śrubowego nakładania warstw folii na bele, z których formuje się szereg składający się z bel przylegających do siebie czołowo. Podstawowa zaleta takiego sposobu zabezpieczania bel przed dostępem powietrza wiąże się ze znacznym zmniejszeniem zużycia folii. Jest to szczególnie istotne podczas owijania bel prostopadłościennych, które można umieszczać na stole roboczym maszyny w formie pakietu składającego się z kilku ustawionych na sobie bel. Najnowsza generacja maszyn do grupowego owijania bel cylindrycznych pozwala na pracę w systemie zautomatyzowanym, który obejmuje również podawanie bel na stół roboczy.

Przygotowana do owijania bela zostaje załadowana na stół roboczy, na którym dwa boczne ramiona ustawiają ją w położeniu środkowym. Napędzany hydraulicznie popychacz dociska belę powierzchnią czołową do poprzednio owiniętej. Po osiągnięciu określonego nacisku między belami włącza się mechanizm owijający w postaci obracającego się pierścienia z dwoma napinaczami folii. Każdy z nich jest wyposażony w trzy wałki, dzięki czemu uzyskuje się równomierny naciąg folii. Działający ciągle popychacz, po przekroczeniu określonego nacisku na belę, powoduje przemieszczenie się maszyny o jedną długość beli do przodu. Nacisk popychacza na belę można regulować za pomocą hamulców przednich kół maszyny. W przypadku braku folii lub jej zerwania specjalne urządzenie kontrolne zatrzymuje proces owijania. Warunkiem prawidłowej pracy urządzenia jest dokładna synchronizacja hydrauliczna prędkości obrotowej pierścienia owijającego i przemieszczania się maszyny, która powinna być stała. W przeciwnym wypadku należy się liczyć z niedokładnym nałożeniem wymaganej liczby warstw folii. Przy owijaniu bel cylindrycznych oszczędność folii wynosi 50% w porównaniu z owijaniem pojedynczych bel, natomiast w przypadku bel prostopadłościennych nawet 70%, gdy owija się jednocześnie dwie bele ustawione jedna na drugiej.

Taka metoda ułatwia osiąganie dużych wydajności przy formowaniu i układaniu sprasowanego materiału roślinnego, stąd jest przeznaczona przede wszystkim dla gospodarstw o wysokim potencjale produkcji i równocześnie dużym zapotrzebowaniu na kiszonkę.

Przygotowanie kiszonek w rękawach foliowych wymaga odpowiednio zaplanowanej lokalizacji rękawa w terenie, gdyż po napełnieniu nie ma możliwości przemieszczenia bądź przesunięcia rękawa, z racji niebezpieczeństwa mechanicznego uszkodzenia jego plastikowej powłoki, stąd decyzja o lokalizacji musi być odpowiednio przemyślana, przewidując bezproblemowe pobieranie kiszonki w każdych warunkach pogodowych.

 

  • Barenbrug Polska Sp. z o. o.
    ul. Sowia 15
    62-080 Tarnowo Podgórne Polska
  • De Heus Sp. z o.o.
    ul.Lotnicza 21B
    99-100 Łęczyca
  • Corteva Agriscience™
    Agriculture Division of DowDuPont
    ul. Domaniewska 50A
    02-672 Warszawa

Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu. Zwróć uwagę na zwroty wskazujące na rodzaj zagrożenia oraz przestrzegaj zasad bezpieczeństwa zamieszczonych na etykiecie.

Nie czekaj dłużej, zadbaj o tereny zielone w Twoim gospodrastwie już dziś! Dołącz do programu